Slapen als een baby II: Het Ritueel

Als je baby niet goed slaapt, ben jij ook veel wakker. En dus ben je moe! Op televisie zie je dat vaak. Ouders van kleine babys, wallen onder de ogen, zwalkend over straat, slapend op het werk. Misschien overdreven (het is TV) maar soms lijkt het “er gewoon bij te horen”. Is dat nodig? Een beetje wel, ja. ‘s Nachts wakker worden is onvermijdelijk. Maar die wallen en het zwalken zijn overdreven. Daar kan je iets aan doen! En daar gaat dit artikel over.

“Moeder” is de overtreffende trap van “moe”.

Oma Proper

Iedere baby is anders

De ene baby slaapt letterlijk altijd en overal. Een tweede heeft een slaapliedje nodig en de derde wil graag dat het donker is. Smaken verschillen! En omdat niet al die voorkeuren aangeleerd zijn, kun je ze ook niet altijd voorspellen. Als je ontdekt wat jouw baby graag wil, pas je je daar op aan. Want dan slapen jullie beiden beter! En zo ontwikkel je langzaam het slaapritueel: je biedt wat je baby graag wil op een vaste, voorspelbare manier aan.

Wat gebeurt er als je je niet aan je baby aanpast? Als je haar dwingt, om welke reden dan ook, een ander ritme te volgen? Kun je waarschijnlijk wel raden: jij slaapt ook slecht! 

Waarom een slaapritueel?

“Dus, het is niet gewoon een kwestie van je baby in bed leggen en ze slaapt?” In het begin waarschijnlijk wel, want als ze nog heel klein zijn slapen ze bijna constant. Dat is normaal. En in die tijd begin je met het ontwikkelen van gewoontes: liedje zingen, flesje geven, wiegen, slapen. Je baby went aan zo’n volgorde. Het wordt een ritueel. Maar na een tijdje zijn ze steeds langer wakker. En jullie gewoontes veranderen: je laat je kind eens bij opa en oma logeren, of hij gaat naar het kinderdagverblijf. Maar je baby is gewend aan een vast, vertrouwd ritueel! Slaapt hij nog als dat ritueel niet gevolgd wordt? Mocht je in die valkuil getrapt zijn, lees dan zeker binnenkort mijn volgende artikel! En bedenk je dat het afleren van rituelen een hoop tijd, moeite en soms tranen kost! (En niet alleen van je baby…).

Bijvoorbeeld, je wiegt je baby graag in slaap. Vind je gezellig, en je baby ook. Werkt prima. Dat lijkt ideaal – of toch niet? Maar wat als ze op het kinderdagverblijf de tijd niet hebben om jouw kleintje (en al die anderen) rustig in slaap te wiegen? In die andere omgeving, waar je baby juist haar rust nodig heeft, kan ze niet in slaap vallen als jij er niet bent. 

Maak het ritueel dus niet afhankelijk van jouw aanwezigheid, maar van een knuffel, een lapje of iets dergelijks. Je geeft je baby bijvoorbeeld een wakker- en een slaap-knuffel. Omdat ze haar slaapknuffel heeft (want die ligt in bed) weet ze wat er gaat gebeuren! Op die manier kun je het ritueel heel makkelijk meenemen naar een andere plek! Zo is je baby rustiger en zal gemakkelijker zonder jou in slaap kunnen vallen. 

Hoe werkte dat bij mij?

Toen mijn eerste kind net geboren was, had ik nog geen ritueel, geen idee en ook geen strategie. Ik deed maar wat. De eerste weken sliep hij lekker knus en geborgen bij mama in de buurt. Tot zover ging het prima. Na een maand of drie liet ik hem steeds meer in zijn eigen kamer slapen. Maar sommige kinderen huilen voor ze gaan slapen.

Zo ook met onze Erik. Na eerst even rustig tegen zijn knuffel gebrabbeld te hebben, begon hij te huilen. Dat vond ik heel erg frustrerend en heel erg moeilijk. Mijn kind huilde, ik wilde hem helpen! Maar door hem te troosten werd het eigenlijk alleen erger en langduriger. Hij huilde niet hysterisch en ook niet door pijn – dat klinkt anders – maar wel constant.  Omdat ik niet begreep hoe dat kwam werd ik onzeker, en omdat ik niet goed sliep steeds vermoeider. Het was tijd om iets te veranderen! 

In overleg met de huisarts en het consultatiebureau hebben we toen besloten een slaapritueel te ontwikkelen. We brachten hem rustig naar bed, terwijl we zachtjes vertelden wat we deden. We sloten langzaam de gordijnen. We zorgden voor een zacht muziekje. En we gaven hem de ruimte om te huilen. Waarop hij bijna iedere keer, binnen tien minuten huilen, in slaap viel. Kon je de klok op gelijk zetten. En soms, als dat niet gebeurde, herhaalden we dat hele ritueel nog eens.

Rituelen werken voor ons dus prima. Mijn kind sliep beter, ik sliep beter en was minder onzeker. Dus heb ik toen ook een heel dagritme gemaakt. Zo hoefde ik niet na te denken over wat ik moest doen; alles lag min of meer vast.

  1. Voeden en verschonen
  2. Samen spelen
  3. Alleen spelen
  4. Naar bed

Dit herhaalde zich drie keer op een dag. En ik had voor ik elk moment dat de baby alleen speelde of in bed lag, iets voor mezelf opgeschreven. Een vast moment voor opruimen, bijslapen (heel belangrijk!), of zelf lekker douchen. Op die manier zorgde het eenvoudige ritueel voor rust en stabiliteit in ons gezin!

Suggesties bij het opbouwen van een gezond slaapritueel:

  • Wees ontspannen als je je baby naar bed brengt. Je baby kopieert jouw gedrag dus als jij nerveus doet, zal hij dat ook zijn.
  • Breng je baby iedere dag op (ongeveer) dezelfde manier naar bed, hoe saai dat ook lijkt. Voor je baby is dat geruststellend want ze weet van tevoren wat er gaat gebeuren!
  • Leer te herkennen wanneer je baby moe is (hoe je dat doet kun je hier lezen) en begin het slaapritueel op tijd. Want baby’s worden niet moe van korte slaapjes maar wel van te lang wakker zijn!
  • Als je baby ongeveer 2 maanden oud is, kent zijn leven meer rust en samenhang. Dit is een goed moment om zijn slaapplaats wat verder weg te zetten.
  • Leg je baby in bed als hij nog wakker is. Zo ziet ze waar ze is, en went daar aan.
  • Probeer overdag veel fysiek contact met je baby te hebben zodat hij je aanwezigheid ‘s nachts minder nodig heeft.
  • Wees bij nachtvoedingen zo stil en rustig mogelijk en bewaar knuffelige, speelse momenten voor overdag. Als het ‘s nachts gezellig is, wil je baby niet meer slapen.
  • Zorg goed voor jezelf! Je baby is belangrijk, maar niet belangrijker dan jij.

Wat kun je beter niet doen:

  • Je frustraties en vermoeidheid voor jezelf houden. Een jonge baby kost heel veel energie. En als ze veel huilt kan dat behoorlijk aan je zenuwen knagen. Praat met je partner of je omgeving. Zorg dat je die spanning kwijtraakt want ook dat draag je over op je baby!
  • Alles per se zelf willen doen. Er zijn mensen die je willen helpen, en dat prima kunnen. Zelfs als hun manier anders is dan de jouwe.
  • Wacht, ik zeg het gewoon nog een keer! Doe niet alles zelf, en houd je vermoeidheid geen geheim. Vraag hulp aan mensen die je vertrouwt want een goede moeder weet wanneer ze hulp moet inschakelen!
  • Maak een slapende baby niet wakker, tenzij daar medische redenen voor zijn.
  • Te snel van je ritueel afwijken. Geef jezelf en de baby ongeveer 2 weken om te wennen aan het ritueel. Daarna kun je je ritueel waar nodig bijschaven.
  • Op een gehaaste, onverwachte of luidruchtige manier je kind in bed leggen. 
  • Veel speeltjes in bed leggen. Dat kan de baby teveel afleiden. Een knuffel en een speentje is meer dan genoeg.
  • Het slaapritueel vormen rond jouw behoeften. Kijk naar wat je baby nodig heeft!
  • Telkens als je baby huilt eten geven. Het is verleidelijk om voeding als troost te bieden maar je baby gaat eten als troost zien, met alle gevolgen van dien. Als je denkt dat je baby echt honger heeft, kun je met een vinger over haar wang te strijken. Ze zal haar hoofd naar die kant rukken alsof haar leven ervan af hangt!

Conclusie

Ik houd van rituelen want die geven me duidelijkheid. En het scheelt heel veel tijd als je niet steeds hoeft te bedenken wat je moet doen. Dus ben je (redelijk) ontspannen. En voor je kind is het leven duidelijk en herkenbaar. Dat geeft een gevoel van veiligheid!

En dat gevoel, die veiligheid, is de gouden sleutel om je baby nieuwe dingen te leren. Je baby weet dat, hoewel er soms kleine dingen veranderen, de basis hetzelfde blijft. Daardoor zal hij die kleine veranderingen veel sneller accepteren! Zo wordt de wereld voor iedereen overzichtelijk en vertrouwd, kun jij meer genieten van je kraamtijd en kan je baby gezonder ontwikkelen.

Slapen als een baby, deel 1

In de praktijk zie ik dat veel jonge ouders zich zorgen maken over het slaapritme van hun baby. Veel moeders staan al naast het bed van hun kind als die maar een halve kik geeft.  Daarmee verstoren ze hun eigen nachtrust, terwijl het kind in kwestie er ook niet beter van slaapt. Dat hoeft niet. 

Baby’s hebben een ander slaapritme dan volwassenen. Om te voorkomen dat je nacht in, nacht uit gefrustreerd naast je baby weg staat te kwijnen wil ik je vertellen hoe dat werkt. Want een uitgeruste mama is een blije baby, en dat is per slot van rekening toch wat we allemaal willen. 

Had je iets anders verwacht?

Om te beginnen: jij hebt een biologische klok. Dat is een ritme wat je hebt aangeleerd. Je baby is er nog maar net, en heeft nog niet zo’n ritme kunnen ontwikkelen. Ze ontwikkelt dat ritme door jou na te doen, dus als jij zenuwachtig rondrent gaat je baby zeker niet slapen. Dan kun je beter het licht dimmen, stil praten en rustig bewegen. En maak geen oogcontact met je kind, want met mama spelen is zo leuk! Daar wordt-ie weer wakker van.

Hoe lang horen babys eigenlijk te slapen? Goede vraag! De meeste babys slapen in blokken van drie tot vier uur. Niet meer. Daarna worden ze wakker, willen een fles en even wat rustige aandacht. De kans is heel groot dat ze daarna weer inslapen voor een volgend blok van drie tot vier uur. Want jonge babys slapen zestien tot achttien uur per dag! En als je een gelukkige ouder hoort vertellen dat hun baby van drie maanden “al de hele nacht heeft doorgeslapen”, weet dan dat die hele nacht vijf, maximaal zes uur duurde.

Het is zó gemakkelijk daar gefrustreerd over te raken. Want als je baby niet “goed” slaapt, doe jij vast iets verkeerd! Je gaat andere manieren proberen: nachtlampje, muziekje, de baby in jouw bed, jij bij de baby – allemaal reuze interessant als je net geboren bent. En zo slaapt je kind nóg minder, et cetera. Voor je het weet hebben jullie een slaapritme ontwikkeld waar niemand blijer of beter van wordt. En dat is níet wat je wil!

Hoe slapen babys eigenlijk?

Ik zei het daarnet al: babys hebben een ander slaapritme dan volwassenen. Maar hoe werkt dat dan? Nou, wij Grote Mensen hebben eerst een lichte sluimerfase. Als we daaruit wakker gemaakt worden, weten we niet dat we ooit geslapen hebben. Daarna komen we in een tweede fase, die ongeveer 40 tot 60% van de nacht duurt. In die fase worden de ervaringen van de dag ervoor verwerkt. In de derde fase -15% van de nacht- komen we in een diepe ontspannen slaap waarbij al onze spieren verslappen. Die drie fasen heten samen de NREM-slaap. 

Daarop volgt een afwisseling van korte periodes REM-slaap, waarin je droomt en je spieren volledig ontspannen zijn, en periodes diepe- of sluimerslaap. Dan wordt je wakker en ga je op zoek naar koffie – ik wel, in ieder geval.

Bij babys is dit helemaal anders. 

Om te beginnen drinken de meeste babys geen koffie. En, misschien relevanter: de slaapcyclus van een pasgeboren kind is veel eenvoudiger. Er zijn maar twee fasen: een rustige en actieve slaap. De slaapcyclus van je baby is ook veel korter, gemiddeld 40 tot 60 minuten. Het ziet er zo uit:

  • Als een baby net in slaap valt, gaat ze in actieve slaap. Die lijkt erg op de REM-slaap van volwassenen: ontspannen spieren, knipperende ogen en murmelgeluiden. Je zou kunnen denken dat je baby wakker wordt, maar dat is niet zo. Laat haar dus liggen!
  • Na een poosje valt de baby in een rustige slaap, met een  langzamere, ritmische ademhaling, minder beweging en geen knipperende ogen. Dit is het einde van de slaapcyclus. Je baby wordt nu wakker, of valt weer in een actieve slaap.

Vanaf zes maanden gaan babys meer slapen zoals volwassenen dat doen. Hun slaapcycli worden langer en de tijd die ze in actieve slaap doorbrengen, wordt korter.

Het Is dus héél logisch dat je baby na drie kwartier slaap wakker lijkt te worden. Het is het einde van een slaapfase! Maar als je hem gewoon laat liggen, zal hij vaak gewoon weer in slaap vallen – zelfs als hij even in zijn bedje ligt te spelen. Maar als je hem gelijk uit bed haalt of afleidt, zal je baby véél liever bij jou zijn! (Je bent per slot van rekening zijn vertrouwde, lieve moeder…) Dus, als hij ook maar vermoedt dat je in de buurt bent wordt hij wakker. Als je hem aanleert dat je meteen komt, leert hij aan het einde van een slaapfase volledig wakker te worden om gezellig bij jou te zijn! En als je dan een keer niet meteen komt gaat-ie huilen – want wat moet hij anders?

Leren slapen is ook wennen aan de afwezigheid van mama. Als je je baby bij je wil laten slapen moet ze dat later weer afleren. En dat gaat gepaard met een hoop gehuil. Wil je dat?

Leer je baby in slaap te vallen

Bij een baby is de overgang tussen wakker zijn en slapen duidelijk te zien. Dat gaat met een schok; een baby valt letterlijk in slaap. Dat kan heel eng aanvoelen, ze voelen zichzelf het bewustzijn verliezen. Ze schrikken en worden soms zelfs huilend wakker. Daarom is er het slaapritueel. Zo maak je die plotselinge overgang voorspelbaarder; je baby weet van tevoren wat er gaat gebeuren. Dat is veilig, dus fijn. 

Rust is ook belangrijk, want voor je baby is alles nieuw en dus interessant. Hij wil graag overal bij zijn! Slapen doet-ie later wel. Maar door stil, rustig en langzaam te bewegen help je je baby zich af te zonderen van zijn omgeving. Nu kan hij aandacht hebben voor het slaapritueel. Je baby laat zichzelf gemakkelijker ontspannen wegdommelen.

Dus: om op een fijne, ontspannen manier in slaap te vallen heeft je baby rust nodig, en een ritueel. Hoe doe je dat? Een aantal voorbeelden;

  • Zing altijd hetzelfde liedje. Je stem en de melodie zijn voor je baby een duidelijk signaal: het is tijd om te gaan slapen.
  • Masseer je baby, bij voorkeur met olie of lotion. Daar kan ik hele boeken over schrijven – doe ik ook – maar het maakt ontspannen knuffelhormonen vrij. 
  • Geef je baby hetzelfde lapje, knuffeldier, speentje – en geef dit alleen bij het slapengaan. Ook dit is een signaal: ik krijg mijn knuffeldoekje, dus ga ik slapen.

Denk er wel aan dat het de bedoeling is, je baby zo weinig mogelijk stimuli te geven! Dus masseer langzaam, zing zacht, doe de felle lichten uit en beweeg rustig. Want anders is er weer iets interessants te beleven – met alle gevolgen van dien.

En over dat masseren?

Er wordt de laatste tijd veel onderzoek gedaan naar babymassage. Over het algemeen is de conclusie dat masseren er voor zorgt dat zowel babys als moeders dieper, langer en rustiger slapen. Met name het masseren met lotion was erg succesvol, mogelijk omdat in de studies die moeders hun kinderen ook vaker masseerden. Volgens mij komt dat omdat lotion fijner masseert dan op de droge huid. Maar, de boodschap is duidelijk: gemasseerde babys slapen beter!

Kan ik jou ook helpen?

Je kind is maar héél kort een baby. Natuurlijk wil je daar optimaal van genieten! Je wil begrijpen wat je baby nodig heeft. Je wil graag een roze wolk, liefde en rust – geen gekrijs en slapeloze nachten. Net zoals je vast ook de beste voeding, de mooiste kleding en het zachtste bed wil. Je verwacht het beste van jezelf, als moeder. En dat is helemaal goed. Maar als je baby niet goed slaapt, kan ze niet genieten van dat bed. En als je baby veel kramp heeft, maakt het niet uit welke kleding hij draagt.

Hoe los ik dat voor jou op? Niet door je te vertellen wat je moet doen, maar door je technieken te leren en die te samen oefenen. Mijn methodes, ontwikkeld uit oude Oosterse en nieuwe Westerse technieken, zijn snel en eenvoudig toe te passen. Je baby zal sneller ontwikkelen, beter slapen en minder last hebben van krampjes. 

Wat ik jou te bieden heb is geen saaie informatieavond met plakje cake. En ook geen pufklasje. Nee, in mijn trainingen en workshops leer je een leuke, nieuwe manier om voor je baby te zorgen. Samen met andere moeders leer je in een veilige omgeving wat je wil weten maar nergens anders hoort! Dus neem vandaag nog contact op met info@barbaraproper.com, kijk op Youtube of Facebook en geef jouw baby de best mogelijke start in het leven!

En als toetje, wat links naar onderzoeken:

  • https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27599170
  • https://www.magonlinelibrary.com/doi/full/10.12968/bjom.2015.23.3.166
  • https://www.jstage.jst.go.jp/article/kei/11/3/11_109/_article/-char/ja/
  • https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1002/imhj.21408
  • https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0165032700001981
  • https://www.parentingscience.com/newborn-sleep.html
  • https://indianpediatrics.net/sep2005/sep-877-884.htm

Pieken en dalen

Ken je dat? Je begint aan iets met hoop, geloof en motivatie. Je werkt keihard toe naar dat moment waarop het allemaal gaat lukken! Maar onderweg kom je best wel veel hindernissen tegen. Je loopt vol met stress en frustratie, het doel lijkt steeds verder weg. Maar dat zie je niet want je zit aan de andere kant van de deur. Je hebt al zoveel geleerd maar de raderen van je nieuwe leven staan nog niet op de juiste plek.

Achter die deur zit het gebied waar de meeste mensen niet komen. Blijf doorgaan, blijf in beweging! Je bent aan het leren, daarna komt al het moois. Daarna valt alles op zijn plek. Dan lopen de raderen weer soepel in elkaar.

Is je doel de moeite waard?

Als je moeite het doel waard is blijf je moedig, dan kun je volhouden. Ook in de zware tijden. En dan kun je steeds weer nieuwe manieren vinden om je doel te bereiken. Jij bent de enige jezelf kan tegenhouden. Doe jij écht wat nodig is om je doel te bereiken? Wil je écht je doorbraak – of niet?Als je iets wil bereiken is het efficiënt werken en volhouden; dat vraagt een lange adem en kan veel moeite kosten. Dus hoe graag wil je je doel bereiken? Weet je nog waarom? Is je reden nog duidelijk? Is het de moeite waard om die stress en frustratie te doorstaan?

Is je doel groter dan je pijn?

Vind de energie om het zelf te doen, elke dag weer. De rest van de wereld is niet bezig met jouw doel. Focus je op wat jij wil bereiken.

Waarom wil je het? Onthoud waar je het voor doet, waar je alles voor doet. Dan, en alleen dan, worden de kans dat je het bereikt veel groter. Als je je richt op wat niet lukt, de moeheid en het falen, dan zakken je kansen drastisch. Richt je op het einddoel, je motivatie en je inspiratie. Zo is je reis makkelijker om vol te houden. Vier elke stap, vier elke overwinning en blijf toegewijd aan wat jij wil.

 

“Als je het kunt zien, dan is het van jou!”
~ Walt Disney

De reus en de baby

Ik wil graag het  comfort van je baby verhogen. Want als je baby zich goed voelt, is er meer rust in huis en heb jij meer tijd voor andere dingen.

Je baby basisbevestigend dragen is een van de manieren om dat te bereiken.

Basisbevestigend dragen? “Wat is dat nou weer?”, hoor ik je denken.

Het is gewoon een bepaalde manier om je baby vast te houden. Meer niet. Maar er zit een hoop wetenschap achter.

Je bekken is het zwaartepunt van je lichaam. Het heeft ongeveer de vorm van een fruitschaal.  Als je bekken horizontaal staat – door een goede fysieke houding en balans – heb je een goed evenwicht waardoor je stabiel  staat en beweegt, vanuit je basis als het ware. In de haptonomie heet zo’n houding dan ook “basispresentatie”.

De zo “in de basis bevestigde” mens heeft hierdoor meer zekerheid en zelfvertrouwen. Je staat steviger en sterker, fysiek maar ook mentaal. Je bent zelfverzekerder naar andere mensen toe.

Dat klinkt wel okee, toch? Steviger in je schoenen staan? Check! Meer zelfvertrouwen? Heb je rugpijn? Dit helpt! Dat wil je vast ook voor je baby.

Stel je voor dat een reus je op gaat tillen. Hij is een meter of twintig – twee keer zo hoog dan een gemiddeld huis. Hoe wil je opgetild worden? Zittend op zijn handpalm of met reuzenvingers onder je oksels? [1]

Je snapt natuurlijk: jij bent de reus. Jij tilt je baby op – hoe? Met je handen onder zijn oksels?

Je baby zit ook liever op je handpalm, daar komt het op neer. Veel vakkundige kraamverzorgers doen dat ook. Het in de basis dragen van je baby is beschermend en liefdevol. Je geeft automatisch door dat je het kind lief vind en accepteert. Door je baby zo te dragen krijgt de baby een bevestiging en verbondenheid met degene die hem draagt. Het is de basis van blijvend zelfvertrouwen en zelfzekerheid.

“Maar sta je de ander wel toe jou te ontmoeten en te leren kennen? Daarvoor is een balans in je zelf een voorwaarde. Een gevoel van veiligheid dat je hebt kunnen ontwikkelen in je vroegste levensperiode. In een affectief contact met je ouders heb je geleerd vertrouwen te hebben in de beschikbaarheid van hen, waardoor je steeds een veilige basis voelt om op te terug te kunnen vallen in moeilijke omstandigheden. “[2]

Hoe doe je dat?

Draag je baby met  je hand onder de basis (de billen). Zo simpel is het.

Mijn man -die grotere handen heeft dan ik- kon onze dochter zelfs op zijn handpalm zittend optillen, met één hand. Zonder risico dat ze omviel.

Deze manier van dragen kun je altijd gebruiken: als je samen op de bank zit, je de baby van een ander aanneemt, neerlegt of als je rondloopt.

Kijk maar eens wat er gebeurt als een moeder een baby van iemand aanpakt. Als het kind onder de oksels wordt vastgehouden zie je vaak  dat het lichaam “hangt” en de baby wordt overhandigd, alsof het een voorwerp is. Bij kleine baby’s kan het hoofd naar achteren knikken waardoor ze nog meer uit balans raken. De baby mist op dit moment het gevoel een compleet lichaam te hebben.

Als de baby huilt en basisbevestigend wordt opgetild, stopt hij vaak al met huilen. De baby kan vrij rondkijken en voelt “zekerheid” door de manier waarop hij wordt vastgehouden.

Denk maar eens terug aan hoe je zelf op de knie van je moeder zat als je je pijn gedaan had. Die knie van je moeder droeg je basisbevestigend. Daardoor voelde je je beter. Zo troost je een kind ook: je gaat op ooghoogte zitten en laat hem op je schoot of knie zitten. En de meeste mensen doen dat al, zonder er over na te denken.

Misschien is het even wennen, maar als je je baby bewust basisbevestigend draagt zul je merken dat zij er blij van wordt.

Veel liefs,

 

 

[1] Mooi omschreven door Esther van babyverpleegkundige.nl

[2] Instituut voor Haptonomie

 

Wat zegt mijn baby?

Babys kunnen nog niet praten, maar vaak hebben ze wel wat te zeggen. Hoe versta je ze dan? Ze huilen, en gebruiken lichaamstaal om duidelijk te maken wat er is, wat ze prettig vinden en wat niet. Met hun handen en ogen kunnen ze al heel wat vertellen.

Wij volwassenen handelen vaak erg snel. We trekken snel conclusies en praten snel. Daardoor mis je veel signalen van je baby! Een baby “praat” anders. De signalen en klanken zijn langzaam en subtiel, maar zeker goed waar te nemen. In de cursus Bewust Blije Babymassage leer je het belang van vertragen en leer je de “taal van je baby” begrijpen.

Wist je bijvoorbeeld dat baby’s je begroeten als ze met een “glimlach” hun ogen knipperen ?

Ook vertellen ze andere dingen met hun ogen. Door strak naar iets te kijken willen ze je duidelijk maken dat je mee moet kijken. Volle ogen met opgetrokken wenkbrauwen vertellen “ik zie jou!” Ogen die neerslaan geven aan dat het spelletje bijna klaar is en ze moe worden.

Door het hoofd af te wenden en eventueel ogen te sluiten geven ze aan er geen zin meer in te hebben.

De vingers spreken een andere taal:

  • Ontspanning: vingers liggen om de duim of helemaal open
  • Schrik: de vingers zijn stijf, uitgestrekt en gespreid
  • Ontdekken: vingers zijn ontspannen gespreid
  • Oriënteren: ontspannen vinger met duim en wijsvinger open, andere vingers soepel iets gesloten
  • Pijn, inspanning: vuist met duim naar binnen
  • Moe: Vuist tegen oor

Als zulke signalen herkent, kun je beter inspelen op de behoeften van je kind. Is het angstig of geschrokken, kun je het beste vertragen. Beweeg dan langzamer en praat rustig. Als je kind de wereld aan het ontdekken is geef je het rustig de tijd. Zo kan alles rustig inwerken en verwerkt worden. Wordt je kind moe, geef het rust, geen nieuwe prikkels en leg hem in bed.

Kijk maar eens naar je eigen lichaamstaal als je schrikt, ontdekt of moe wordt. Je zult merken dat er veel overeenstemmingen zijn.

Wil jij een handleiding van je baby, wil je leren begrijpen wat je baby je vertelt? Kom dan ook naar de workshop Bewust Blije Babymassage! We starten in april 2018 met een nieuwe workshop in Standdaarbuiten Noord-Brabant!

Voor meer informatie kun je terecht op de website (klik hier!)

Huilen!

Door te huilen probeert je baby je iets te vertellen. En als je goed kijkt, kun je vaak ontdekken wat dat is. Je baby kan het koud hebben, bang zijn of willen slapen, niet altijd dingen waarbij troosten helpt. Dat is vaak je eerste impuls, maar soms wil je baby eten. Of slapen. En dan komt je omgeving meestal nog met een serie goed bedoelde adviezen. Vaak werken die voor jou minder goed en wordt je nog onzekerder. Want een huilende baby, betekent dat niet dat je iets verkeerd doet?

Een baby huilt om verschillende redenen:

  • Om iets verwerken.
  • Om iets vragen.
  • Om zich af te sluiten.

Wat je vast kent zijn de “normale” redenen om te huilen: een vieze luier, honger, slaap of kramp. Dat zijn externe oorzaken, die je kan verhelpen door iets te doen. Je hebt dan ook vast een routine om daarmee om te gaan. Verschonen, flesje geven, knuffelen – dat heb je meestal gewoon onder de knie. Maar je baby kan ook in zichzelf huilen: bij verdriet, verveling, angst of pijn bijvoorbeeld. Het huilen heeft dan een “interne” oorzaak, in de baby zelf. Een flesje aanbieden heeft in zo’n geval weinig zin, dus wat doe je dan?

Verhuilen

Dat soort huilen, de interne soort dus, noemen we “verhuilen”. Verhuilen is nog redelijk onbekend. Het zijn vaak de lange huilbuien. Je baby maakt alles voor de eerste keer mee. Al die nieuwe dingen moeten verwerkt worden. Maar je baby is nog klein en al dat verwerken kost een hoop energie. Maar vaak zie je, al huilende, de handjes open staan – in een ontspannen houding dus.

Vaak hebben ouders nochtans het meeste moeite met dit soort huilbuien.We hebben de natuurlijke drang om te troosten. Bij normaal huilen voorzie je in iets, los je iets op. Bij verhuilen gaat dat anders: nu troost je door zekerheid en ruimte te geven. Verhuilen vraagt van jou, als ouder, verreweg het meeste energie. Als je je door iemand bij kan laten staan, is dit daar vaak het goede moment voor.

Als je je verhuilende kind wil steunen, zoek dan een rustige plek waar je comfortabel kunt zitten, zonder afleiding. Praat zachtjes en sussend. Hoewel je baby je misschien niet hoort, voelt het wel de vibratie van jouw lichaam. Beweeg zo min mogelijk, ook al friemelt je kindje wel. Zoek oogcontact op een rustige manier. Wees beschikbaar voor rustgevend contact.

“ Ik steun je en ben bereid om naar je verhaal te luisteren zonder er iets aan te veranderen!”
(Conny Markgraaf)

Iedere baby huilt, een huiluurtje is heel normaal. Dat hoort erbij. Hoe lang huilen babys gemiddeld?

Een baby van:

  • 2 weken huilt ongeveer 1 uur en 45 minuten per dag
  • 6 weken huilt ongeveer 3 uur
  • 12 weken minder dan 1 uur

Er zijn veel verschillen: sommige babys slapen gemakkelijker dan anderen en ze hebben een heel eigen ritme. De ene heeft wat meer moeite met verwerken van prikkels en emoties dan de andere. Dat verwerken gaat bij sommige babys al huilende, soms wel zes uur per dag! Maar elke ouder heeft de basisbehoefte om te troosten (en het huilen te laten ophouden). Maar deze vorm van huilen is vaak functioneel en niet te verhelpen met een flesje. Dat geeft gemakkelijk stress. En daar wordt niemand blij van.

Als je merkt dat je het moeilijk krijgt en er minder voor je kind kan zijn: knuffel je kind en vraag om hulp. Vraag hulp aan je moeder, een vriendin of de buurvrouw. Niets mis mee, kan prima. Vraag naar informatie bij het consultatiebureau. Vraag het aan mij – nieuwe moeders coachen is wat ik doe! Kijk daarnaast naar wat je baby doet, probeer het waarom te begrijpen. Ook – juist – als alles rustig en ontspannen is.

Wil jij een handleiding van je baby, wil je leren begrijpen wat je baby je vertelt? Kom dan ook naar de workshop Bewust Blije Babymassage! We starten in april 2018 in Standdaarbuiten, Noord-Brabant!

Voor meer informatie kun je op deze link terecht

Het mooiste kado voor jou en je baby

Babymassage is een ritmische massage in een kleine groep met andere ouders/verzorgers. Iedereen kan het leren en je hoeft geen massage-ervaring te hebben. Je leert in 5 lessen je baby op een ritmische, liefdevolle manier te masseren. Want in die eerste maanden is lichaamstaal de enige taal die je kind verstaat! En je kind aanraken terwijl je de luier verschoont of het aankleedt is iets heel anders dan een liefdevolle knuffel of een massage.

Deze workshop wordt verzorgd bij peuteropvang Happy in Standdaarbuiten. Je kunt jezelf opgeven op https://www.barbaraproper.com/standdaarbuiten/. Dit is ideaal voor alle ouders of verzorgers met een baby tussen de 6 weken en 9 maanden die:

  • het leuk vinden om spelenderwijs samen te ontspannen
  • de taal en behoeften van hun kind beter willen begrijpen

Een ontspannen ouder is een ontspannen baby!

Door de massage word je contact met je baby nog leuker. Je leert elkaar beter begrijpen en er komen door de massage endorfine en oxytocine vrij in jullie hersenen. En dat is fijn! Dit zijn het geluks- en knuffelhormoon. Héérlijk voor je baby om te ontvangen en voor jou om te geven.

Naast de massagetechniek leer je ook:

  • Hoe je kunt helpen bij (ver)huilen en stressvolle dagen.
  • Hoe je een goede nachtrust en spijsvertering kunt stimuleren.
  • De kleine signalen herkennen om grote huilbuien te voorkomen.

Wil jij een handleiding van je baby, wil je leren begrijpen wat je baby je vertelt? Meld je nu aan op https://www.barbaraproper.com/standdaarbuiten/ en kom naar de eerste Bewust Blije Babymassage in Standdaarbuiten! Daarom krijg je nu korting als je je via de website aanmeldt.

Wat kun je verwachten?

Voor 80 60 Euro krijg je 5 lessen van 90 minuten. De workshops lopen van april tot juni en zijn voor iedereen toegankelijk. Uiteraard staat er thee en koffie. Je krijgt massage-olie plus een werkboek over de techniek en veelbesproken onderwerpen. En voor de babys staat ook alles klaar: er is oa. een flessenwarmer, een commode en comfortabele bank.

Tot dan!

Papa over eten

Dingen over kinderen zijn meestal van moeders, voor moeders. Maar Papa voelt dringend de behoefte hier ook eens van zich te laten horen. Papa houdt namelijk van koken. En van eten, natuurlijk. Een gezin hoort ‘s avonds aan tafel te zitten en samen te eten, vindt Papa. 

Samen eten is belangrijk, en ik was behoorlijk uit mijn hum toen ik laatst geen tijd had om mijn zoon een behoorlijke maaltijd voor te zetten. Maar dat is een ander verhaal. Als je een verse baby hebt, is er veel werk te doen. Luiers verschonen, baby in bad, ad nauseam de was doen. Je loopt de hele dag je benen uit je lijf. ‘s Nachts slapen is een optie, geen zekerheid. Je bent moe. Daarom zijn er ook potjes baby-eten. Potjes zijn gemakkelijk: je gooit ze de magnetron in en *pling*, klaar, eten. Je moet per slot van rekening ook nog voor jezelf koken!

Heb je ooit baby-eten uit potjes geproefd? Smaakt naar karton. Beh. Hoe wil je dat je kind ooit…. Oh, laat maar. Ze worden er prima groot op. Maar mijn Vaderlijke Trots gaf tegengas: ik zou zelf voor mijn kinderen koken! Want dat hoort zo! Met de hand! Iedere dag! Nou, fijn. Nóg meer te doen.

En dat viel prima mee. Je kookt toch voor jezelf? Houd wat apart voor je baby en geef hem of haar een versie van wat je zelf eet. Kost nauwelijks extra tijd. Gebruik weinig kruiden. Gebruik couscous. Geweldig spul. Hoe?

Neem wat groente. Welke? Weet ik niet, wat kook je voor jezelf? Worteltjes zijn altijd goed, sperzieboontjes ook. Paprika is lekker, mais, broccoli. Tomaat, restje rode kool. Heb je groentesoep van gisteren over? Ook goed.

Desgewenst kun je er vlees, vis of ei door doen. Maar kook het eerst gaar, apart van de groente. We moeten helemaal zeker weten dat alle bacteriën morsdood zijn! Anders wordt je kleintje nog ziek en dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Snijd de groente in kleine stukjes. Niet moeilijk doen. Je hoeft ze niet op te meten, straks maken we er pap van. Kook de groente in een klein pannetje en een beetje water, zodat het net onder water staat, met het deksel op de pan. Je kan er beter steeds een beetje water bij doen dan veel weg te moeten gooien. Want in het water zitten veel voedingsstoffen en die willen we houden!

Haal het pannetje van het vuur en doe er een paar eetlepels couscous bij. Dat absorbeert het kookvocht -dus de vitamientjes– en levert de koolhydraten in deze maaltijd. Na een minuut of vijf is al het water opgenomen en breng je de inhoud van de pan over in een beker.

Nu aan de slag met de blender! Zorg dat alle stukjes goed gepureerd worden en als de massa te droog is voeg je wat water of appelsap toe. Wat we willen is ongeveer de stevigheid van tandpasta. Kruiden kunnen er nu ook bij – klein beetje zout, oregano, majoraan, dragon, tijm – één kruid per maaltijd en dat liefst een paar dagen na elkaar, dan kunnen ze wennen aan de smaak.

Serveer de maaltijd lauw -even in de diepvries- want wie weet branden ze hun mondjes nog. En dan lekker samen eten, aan tafel, met elkaar. Dat ziet Papa graag. Papa is blij want hij heeft, zoals het een man betaamt, voor zijn gezin kunnen zorgen. Daar gaat het in het leven namelijk om.

“Ik ben blij!”

In December sturen we elkaar kaartjes en wensen we elkaar aardige dingen toe. Op één van de kaartjes die ik kreeg stond: “Laten we in 2018 elke dag glunderingen vinden!” Dat klinkt leuk! En volgens mij een mooier streven dan het hebben van goede voornemens. Maar wat is glunderen eigenlijk?

Volgens de Van Dale is glunderen een werkwoord en synoniem voor stralen.

  • Stralen van plezier of tevredenheid
  • Er blij en tevreden uitzien, opgewekt zijn

Een werkwoord, zeg je? Jawel! Je zal namelijk iets moeten doen om te glunderen, om blij mee te zijn, te stralen. Een voornemen is maar een idee, iets in je hoofd. Voer je je idee uit? Als je iets bereikt, heb je iets om blij over te zijn en een reden om te glunderen. Dat betekent dagelijks moeite doen om het mooie in jezelf en je leven te vinden. Besluiten, volharden, doorzetten en moed hebben. Luctor et emergo.

De hele dag doe je dingen. Sommige daarvan doe je goed en andere minder. Als je blij wil zijn, als je wil glunderen, zoek dan een reden. Kijk wat je goed hebt gedaan. Wees blij met dingen, ook al lijken ze in eerste instantie ook maar zo klein. Want als je vandaag niet kan stralen, heb je daar morgen ook vast moeite mee. Maar als je weet waar je van glundert, waar je blij en gelukkig van wordt, kun je die dingen vaker gaan doen. Dat vraagt inzet en volharding maar het resultaat is tevredenheid. Tevredenheid over je jezelf!

En ja, soms zitten dingen tegen; het leven kan hard en moeilijk zijn. Wie weet was jouw moment van glunderen alweer voorbij voordat je het in de gaten had. Want blij zijn is niet iets wat je aangereikt krijgt. Het is een uitdaging. Maar wat als je leven elke dag opnieuw vol is? Je dag is misschien voorbij gevlogen voor je er erg in hebt! Vraag je je wel eens af wat het nut allemaal is, is er niets meer uit het leven te halen? Natuurlijk wel.

“Je glundert als je in je beste staat van zijn bent. Als je in je kracht staat. Dan ben je los van angst. Je hebt die ene prestatie volbracht of een nieuw inzicht gehad.”

Bedenk je eerst eens waar je dag aan op gegaan is. Hing je voor de buis of in het café? Of heb je in je persoonlijke ontwikkeling geïnvesteerd? Heb je gelezen, gemediteerd of een trui gebreid? Werd je daar blij van? Kijk eens kritisch naar jezelf en bedenk je of je iets bereikt hebt. Nee? Ga dan iets anders doen. Maar: ja? Dan heb je een reden gevonden om te glunderen.

Een van mijn klanten glundert. Ze heeft haar leven opnieuw vorm gegeven. Het oude paste niet meer en ze wilde verandering. Samen hebben we uitgezocht wat ze precies wil. En waarom ze die wens had. Zo is ze gekomen tot een mooi -en uitvoerbaar- plan. Een plan is het begin van elke verandering.

Ik ben heel trots op haar. Zij is haar demonen en draken aan het verslaan. Ze vecht voor haar vrijheid. Ze is heel goed bezig: ze neemt de leiding over haar leven. Zo af en toe wordt het een beetje teveel en neigt ze terug te vallen in oude gedragspatronen en denkpatronen. Dan wilt ze even niet leiden maar wachten. Dan lonkt het korte-termijndoel van rust. Maar in korte gesprekken waarin ik een of twee vragen stel krijgt zij weer focus op haar echte doel. Haar lange-termijndoel. Dan pakt ze de koe weer bij de horens. Dat zijn de momenten waarop ze het meeste glundert. En ik ook.

Mama, ik wil het zelf doen!

Je hebt het vast al gehoord. Op een bepaald moment wil je kind Het Zelf Doen. Je vindt het schattig, misschien maak je er wel eens een grapje over. Maar die woorden betekenen dat je kind klaar is voor meer zelfstandigheid.

Soms is het moeilijk mee te gaan in de wensen van een kind. Want er zijn zóveel beren op de weg! Als ouder weet je alles beter, zie je alles beter. Je gaat er dus niet altijd in mee. En dat is zonde. Want ik geloof dat alle ouders hun kind graag als een kleine, maar zelfredzame volwassene willen zien.

Er zijn manieren om je kind dingen zelf te laten doen en toch alles onder controle houden. De verandering begint bij jezelf, niet bij je kind.

Ik ben me zelf heel erg bewust van hoe kinderen ontwikkelen, ik weet dat…

  • “zelf doen” kinderen zelfvertrouwen geeft
  • ze leren door te oefenen – en fouten te maken
  • jij achteraf soms de rommel op moet ruimen

En toch, ik doe het soms ook fout. Ik betrapte mezelf er bij het kinderdagverblijf waar ik werk op dat ik tijdens het fruit eten teveel voor de kinderen “zorgde”.

“Laat ze zélf maar het bordje doorschuiven en ze kunnen zélf hun beker inschenken.”

Dát is de juiste gedachte.

Oh ja, natuurlijk!

Bij het inschenken van het drinken ondersteun ik de kan aan de onderkant zodat de kinderen het handvat kunnen vasthouden. Tijdens het uitdelen van fruit hoefde ik er alleen op te letten dat iedereen aan de beurt kwam. Het waren kinderen tussen 1 en 2 jaar, toch ging het allemaal goed. Ze kunnen het zelf. En ja, het was aandoenlijk om naar te kijken.  

Als moeder heb ik mijn kinderen behoorlijk veel zelfstandigheid gegeven. Tijdens mijn tweede zwangerschap had ik een zware bekkeninstabiliteit. Mijn zoon was toen 12 maanden. Ik kon niet meer tillen of lopen, in feite niet meer voor hem zorgen. Hij heeft toen vanalles zelf moeten doen. Traplopen, zijn bed in- en uitstappen, in een stoel gaan zitten. Hij kon het, hij deed het. En wat je oefent, kan je steeds beter. Dus trokken mijn kinderen al redelijk snel zelf hun jas aan, ze hielpen elkaar hun schoenen aan te trekken en smeerden hun boterham. Ze vonden het prachtig om mama te helpen bij van alles en nog wat.

Als je net zo bent als de meeste moeders wil je je kind ook zelfvertrouwen en zelfredzaamheid meegeven. Begin je daarmee als ze puber zijn? Of geloof je dat ze vers uit de luiers al kunnen leren?

Hier zijn wat tips en trucs die je direct kunt gebruiken. Als je meer wilt weten kun je altijd contact met me opnemen!

  1. Laat ze zelf hun boterham smeren. Als je een kindermesje te groot vindt, kun je hiervoor ook een botermesje gebruiken. DIe hebben een dikker handvat en zijn korter.
  2. Vind het niet erg als het naar jouw maatstaven niet goed genoeg is! Die klont boter in het midden van hun boterham eten ze gewoon op.
  3. Laat kinderen kiezen uit twee setjes kleding. Doe ze in overdreven vorm voor hoe je sokken aantrekt.

Hoe gezelliger, hoe beter! Onthoud: je kinderen leren van jou. De grootste verandering begint dus bij jezelf!


Wijsheid van papa:

Natuurlijk gaan ze fouten maken – maar dat is hun zaak, niet de jouwe. Vroeger was je zelf ook niet perfect en je leeft nog steeds.”