De reus en de baby

Ik wil graag het  comfort van je baby verhogen. Want als je baby zich goed voelt, is er meer rust in huis en heb jij meer tijd voor andere dingen.

Je baby basisbevestigend dragen is een van de manieren om dat te bereiken.

Basisbevestigend dragen? “Wat is dat nou weer?”, hoor ik je denken.

Het is gewoon een bepaalde manier om je baby vast te houden. Meer niet. Maar er zit een hoop wetenschap achter.

Je bekken is het zwaartepunt van je lichaam. Het heeft ongeveer de vorm van een fruitschaal.  Als je bekken horizontaal staat – door een goede fysieke houding en balans – heb je een goed evenwicht waardoor je stabiel  staat en beweegt, vanuit je basis als het ware. In de haptonomie heet zo’n houding dan ook “basispresentatie”.

De zo “in de basis bevestigde” mens heeft hierdoor meer zekerheid en zelfvertrouwen. Je staat steviger en sterker, fysiek maar ook mentaal. Je bent zelfverzekerder naar andere mensen toe.

Dat klinkt wel okee, toch? Steviger in je schoenen staan? Check! Meer zelfvertrouwen? Heb je rugpijn? Dit helpt! Dat wil je vast ook voor je baby.

Stel je voor dat een reus je op gaat tillen. Hij is een meter of twintig – twee keer zo hoog dan een gemiddeld huis. Hoe wil je opgetild worden? Zittend op zijn handpalm of met reuzenvingers onder je oksels? [1]

Je snapt natuurlijk: jij bent de reus. Jij tilt je baby op – hoe? Met je handen onder zijn oksels?

Je baby zit ook liever op je handpalm, daar komt het op neer. Veel vakkundige kraamverzorgers doen dat ook. Het in de basis dragen van je baby is beschermend en liefdevol. Je geeft automatisch door dat je het kind lief vind en accepteert. Door je baby zo te dragen krijgt de baby een bevestiging en verbondenheid met degene die hem draagt. Het is de basis van blijvend zelfvertrouwen en zelfzekerheid.

“Maar sta je de ander wel toe jou te ontmoeten en te leren kennen? Daarvoor is een balans in je zelf een voorwaarde. Een gevoel van veiligheid dat je hebt kunnen ontwikkelen in je vroegste levensperiode. In een affectief contact met je ouders heb je geleerd vertrouwen te hebben in de beschikbaarheid van hen, waardoor je steeds een veilige basis voelt om op te terug te kunnen vallen in moeilijke omstandigheden. “[2]

Hoe doe je dat?

Draag je baby met  je hand onder de basis (de billen). Zo simpel is het.

Mijn man -die grotere handen heeft dan ik- kon onze dochter zelfs op zijn handpalm zittend optillen, met één hand. Zonder risico dat ze omviel.

Deze manier van dragen kun je altijd gebruiken: als je samen op de bank zit, je de baby van een ander aanneemt, neerlegt of als je rondloopt.

Kijk maar eens wat er gebeurt als een moeder een baby van iemand aanpakt. Als het kind onder de oksels wordt vastgehouden zie je vaak  dat het lichaam “hangt” en de baby wordt overhandigd, alsof het een voorwerp is. Bij kleine baby’s kan het hoofd naar achteren knikken waardoor ze nog meer uit balans raken. De baby mist op dit moment het gevoel een compleet lichaam te hebben.

Als de baby huilt en basisbevestigend wordt opgetild, stopt hij vaak al met huilen. De baby kan vrij rondkijken en voelt “zekerheid” door de manier waarop hij wordt vastgehouden.

Denk maar eens terug aan hoe je zelf op de knie van je moeder zat als je je pijn gedaan had. Die knie van je moeder droeg je basisbevestigend. Daardoor voelde je je beter. Zo troost je een kind ook: je gaat op ooghoogte zitten en laat hem op je schoot of knie zitten. En de meeste mensen doen dat al, zonder er over na te denken.

Misschien is het even wennen, maar als je je baby bewust basisbevestigend draagt zul je merken dat zij er blij van wordt.

Veel liefs,

 

 

[1] Mooi omschreven door Esther van babyverpleegkundige.nl

[2] Instituut voor Haptonomie

 

Wat zegt mijn baby?

Babys kunnen nog niet praten, maar vaak hebben ze wel wat te zeggen. Hoe versta je ze dan? Ze huilen, en gebruiken lichaamstaal om duidelijk te maken wat er is, wat ze prettig vinden en wat niet. Met hun handen en ogen kunnen ze al heel wat vertellen.

Wij volwassenen handelen vaak erg snel. We trekken snel conclusies en praten snel. Daardoor mis je veel signalen van je baby! Een baby “praat” anders. De signalen en klanken zijn langzaam en subtiel, maar zeker goed waar te nemen. In de cursus Bewust Blije Babymassage leer je het belang van vertragen en leer je de “taal van je baby” begrijpen.

Wist je bijvoorbeeld dat baby’s je begroeten als ze met een “glimlach” hun ogen knipperen ?

Ook vertellen ze andere dingen met hun ogen. Door strak naar iets te kijken willen ze je duidelijk maken dat je mee moet kijken. Volle ogen met opgetrokken wenkbrauwen vertellen “ik zie jou!” Ogen die neerslaan geven aan dat het spelletje bijna klaar is en ze moe worden.

Door het hoofd af te wenden en eventueel ogen te sluiten geven ze aan er geen zin meer in te hebben.

De vingers spreken een andere taal:

  • Ontspanning: vingers liggen om de duim of helemaal open
  • Schrik: de vingers zijn stijf, uitgestrekt en gespreid
  • Ontdekken: vingers zijn ontspannen gespreid
  • Oriënteren: ontspannen vinger met duim en wijsvinger open, andere vingers soepel iets gesloten
  • Pijn, inspanning: vuist met duim naar binnen
  • Moe: Vuist tegen oor

Als zulke signalen herkent, kun je beter inspelen op de behoeften van je kind. Is het angstig of geschrokken, kun je het beste vertragen. Beweeg dan langzamer en praat rustig. Als je kind de wereld aan het ontdekken is geef je het rustig de tijd. Zo kan alles rustig inwerken en verwerkt worden. Wordt je kind moe, geef het rust, geen nieuwe prikkels en leg hem in bed.

Kijk maar eens naar je eigen lichaamstaal als je schrikt, ontdekt of moe wordt. Je zult merken dat er veel overeenstemmingen zijn.

Wil jij een handleiding van je baby, wil je leren begrijpen wat je baby je vertelt? Kom dan ook naar de workshop Bewust Blije Babymassage! We starten in april 2018 met een nieuwe workshop in Standdaarbuiten Noord-Brabant!

Voor meer informatie kun je terecht op de website (klik hier!)

Mama, ik wil het zelf doen!

Je hebt het vast al gehoord. Op een bepaald moment wil je kind Het Zelf Doen. Je vindt het schattig, misschien maak je er wel eens een grapje over. Maar die woorden betekenen dat je kind klaar is voor meer zelfstandigheid.

Soms is het moeilijk mee te gaan in de wensen van een kind. Want er zijn zóveel beren op de weg! Als ouder weet je alles beter, zie je alles beter. Je gaat er dus niet altijd in mee. En dat is zonde. Want ik geloof dat alle ouders hun kind graag als een kleine, maar zelfredzame volwassene willen zien.

Er zijn manieren om je kind dingen zelf te laten doen en toch alles onder controle houden. De verandering begint bij jezelf, niet bij je kind.

Ik ben me zelf heel erg bewust van hoe kinderen ontwikkelen, ik weet dat…

  • “zelf doen” kinderen zelfvertrouwen geeft
  • ze leren door te oefenen – en fouten te maken
  • jij achteraf soms de rommel op moet ruimen

En toch, ik doe het soms ook fout. Ik betrapte mezelf er bij het kinderdagverblijf waar ik werk op dat ik tijdens het fruit eten teveel voor de kinderen “zorgde”.

“Laat ze zélf maar het bordje doorschuiven en ze kunnen zélf hun beker inschenken.”

Dát is de juiste gedachte.

Oh ja, natuurlijk!

Bij het inschenken van het drinken ondersteun ik de kan aan de onderkant zodat de kinderen het handvat kunnen vasthouden. Tijdens het uitdelen van fruit hoefde ik er alleen op te letten dat iedereen aan de beurt kwam. Het waren kinderen tussen 1 en 2 jaar, toch ging het allemaal goed. Ze kunnen het zelf. En ja, het was aandoenlijk om naar te kijken.  

Als moeder heb ik mijn kinderen behoorlijk veel zelfstandigheid gegeven. Tijdens mijn tweede zwangerschap had ik een zware bekkeninstabiliteit. Mijn zoon was toen 12 maanden. Ik kon niet meer tillen of lopen, in feite niet meer voor hem zorgen. Hij heeft toen vanalles zelf moeten doen. Traplopen, zijn bed in- en uitstappen, in een stoel gaan zitten. Hij kon het, hij deed het. En wat je oefent, kan je steeds beter. Dus trokken mijn kinderen al redelijk snel zelf hun jas aan, ze hielpen elkaar hun schoenen aan te trekken en smeerden hun boterham. Ze vonden het prachtig om mama te helpen bij van alles en nog wat.

Als je net zo bent als de meeste moeders wil je je kind ook zelfvertrouwen en zelfredzaamheid meegeven. Begin je daarmee als ze puber zijn? Of geloof je dat ze vers uit de luiers al kunnen leren?

Hier zijn wat tips en trucs die je direct kunt gebruiken. Als je meer wilt weten kun je altijd contact met me opnemen!

  1. Laat ze zelf hun boterham smeren. Als je een kindermesje te groot vindt, kun je hiervoor ook een botermesje gebruiken. DIe hebben een dikker handvat en zijn korter.
  2. Vind het niet erg als het naar jouw maatstaven niet goed genoeg is! Die klont boter in het midden van hun boterham eten ze gewoon op.
  3. Laat kinderen kiezen uit twee setjes kleding. Doe ze in overdreven vorm voor hoe je sokken aantrekt.

Hoe gezelliger, hoe beter! Onthoud: je kinderen leren van jou. De grootste verandering begint dus bij jezelf!


Wijsheid van papa:

Natuurlijk gaan ze fouten maken – maar dat is hun zaak, niet de jouwe. Vroeger was je zelf ook niet perfect en je leeft nog steeds.”

Bewuster opgroeien

Wat ik graag wil is ouders inzicht geven in hoe kinderen werken. Hoe hun gedachten werken en hoe ze dingen beleven.

Ik denk dat volwassenen vaak vergeten dat met name jonge kinderen op een andere manier denken, om andere reden handelen en anders beleven. Om de kinderen bewuster op te laten groeien wil ik jou als ouder / verzorger bewuster maken van de opvoeding die je geeft.

De meeste ouders zijn totaal onvoorbereid op een kind. Dat ligt niet aan de ouders wat er komt gewoon veel bij kijken. Door je te voorzien van meer informatie kan ik je helpen een bewustere keuze te maken. Veel ouders voeden instinctief op, zoals ze zelf zijn opgevoed. Zelfs met de methoden waarvan ze ooit gezegd hebben “dat zal ik mijn kind nooit aandoen!”

Er is een tijd geweest dat kinderen van 8 als volwassen werden beschouwd en ook als dusdanig veroordeeld konden worden. Nu weten we dat een kinderbrein pas veel later klaar is met ontwikkelen. Ook hebben we afgelopen decennia geleerd dat kinderen lijfstraffen geven geen positieve uitwerking heeft maar angst en agressie oproept. En die ontdekking heeft toen bij ouders voor ontzettend veel weerstand en verwarring gezorgd. Want wat was dan wel een goede manier van opvoeden?

Afgelopen jaren is zoveel meer onderzoek gedaan en beschreven dat we een nog completer beeld over baby’s en kinderen hebben. Het is zonde als we deze nieuwe kennis niet gebruiken. Er is zoveel informatie dat je nooit alles zelf kunt lezen. Zeker als moeder van een klein kind ben je vaak al blij als je de afwas hebt kunnen doen. Er zal altijd nieuwe informatie komen en daardoor blijven we ook altijd bijleren. Er is nooit garantie dat de ene manier beter is als de andere.

Alle ouders zijn toegewijd en onzeker. Naarmate de kinderen ouder worden word dit niet minder, het word anders. Iedereen heeft zelf het antwoord op de vraag “Wat wil ik?”. Vooral nieuwe ouders en jonge kinderen worden overladen met ongevraagde adviezen en ervaringen van anderen. Waar luister je als jonge ouder wel naar en wat niet, waar doe je goed aan? Mijn blog is niet bedoeld om een bepaalde opvoedstijl te beoordelen maar om bewustzijn te creëren bij opvoeders. Neem -zoals ik- niet zomaar klakkeloos aan wat je geadviseerd wordt. Durf er vraagtekens bij te zetten en wie weet verras je jezelf met nieuwe inzichten en onverwachte wendingen.